Nauczyciel- przegląd historycznych funkcji

Nauczyciel- przegląd historycznych funkcji

Termin nauczyciel ( nauczycielka) – to odpowiednio przygotowany specjalista do prowadzenia pracy dydaktyczno-wychowawczej (nauczającej) w instytucjach oświatowo-wychowawczych, szkołach, przedszkolach, na kursach oraz w innych placówkach pozaszkolnych.

Z historycznego punktu widzenia termin nauczyciel obejmował i obejmuje również nauczycieli prywatnych, tj.mentorow, dozorców, guwernerów, korepetytorów. Funkcję „ nauczyciela” w dzisiejszych czasach może pełnić książka, telewizja, czasopisma, film, koncert.

Nauczyciel to także wychowawca i pracownik pedagogiczny związany ze szkolą lub placówką oświatowa, a także w placówkach wychowawczych, opiekuńczo- wychowawczych, leczniczych, leczniczo-wychowawczych i leczniczo- opiekuńczych, w zakładach poprawczych, schroniskach dla nieletnich,w ośrodkach metodycznych.

W dziejach każdego narodu spotykamy się z zawodem nauczycielskim. Poczynając od okresu dzikości – gdzie brak jest danych historycznych do bardziej cywilizowanego rozwoju. Należy jednak przypuszczać, że podobne potrzeby życiowe, warunki społeczno-gospodarcze powodowały do siebie zbliżone zasady organizacji.

Początki zawodu nauczyciela giną w mrokach dziejów. Wychowanie bowiem powiązane jest nie tylko z opieką nad potomstwem ale również z przygotowaniem dziecka do życia społecznego. Tę funkcję w prymitywnych strukturach społecznych spełniała starszyzna rodowa, magowie, kapłani. Byli nośnikami wiedzy, którą przekazywali nowym pokoleniom. Read More

Funkcje mieszające

Funkcje mieszające

Spośród wszystkich elementarnych procedur kryptograficznych najbardziej uniwersalne są funkcje mieszające. Funkcji takich można użyć do szyfrowania, do potwierdzania tożsamości, a nawet w pro­stym schemacie podpisu cyfrowego.

Funkcja mieszająca pobiera jako dane wejściowe dowolnej długości ciąg bitów
i zwraca wynik o stałym rozmiarze. Typowym zastosowaniem funkcji mieszającej są podpisy cyfrowe. Jeśli dana jest wiadomość
m, można ją podpisać bezpośrednio. Jednak operacje związane z kluczem publicz­nym w większości schematów podpisu elektronicznego są zwykle kosztowne obliczeniowo, wobec czego zamiast podpisywać m, stosujemy funkcję mieszającą h i skrót wiadomości h(m). Rozmiar wyniku funkcji h zwykle mieści się w przedziale od 128 do 512 bitów, podczas gdy sama wiado­mość m może zawierać tysiące lub nawet miliony bitów. Podpisanie h(m) jest zatem znacznie szybsze od podpisywania całej wiadomości m. Aby taka konstrukcja była bezpieczna, niedopusz­czalna jest możliwość skonstruowania dwóch wiadomości m1 i m2, dla których funkcja mieszająca zwróci tę samą wartość. Read More